ordinary_barbarians

ordinary_barbarians

" Her insanin içinde bir peygamber uyuklar ve o uyandiginda, dünyadaki kötülük biraz daha artar. . . Vaaz verme çilginligi içimizde öylesine yer etmistir ki, korunma içgüdüsünün bilmedigi derinliklerden dogar. Her insan, kendinin bir sey önerecegi ani bekler: Ne önerdigi önemli degildir. Bir sesi vardir ya, o yeter. Ne sagir ne dilsiz olmanin bedelini pahaliya öderiz. . . Çöpcüsünden züppesine kadar herkes, cinai cömertliginin kesesinden harcar; hepsi, mutluluk reçeteleri dagitir: hepsi, herkesin adimlarina yön vermek ister: Ortaklasa hayat, bundan ötürü tahammül edilmez bir hale gelir; insanin kendi hayati daha da çekilmez olur: Baskalarinin islerine hiç karismadigi zaman kisi kendi isleri için o kadar endise duyar ki, kendi "benligi"ni bir dine çevirir, ya da tersten havarilik yaparak "benligi"ni yok sayar: Evrensel oyunun kurbaniyizdir. . . Varolusun veçhelerine getirilen çözüm önerilerinin bollugu, ancak bu önerilerin nafilelikleriyle mukayese edilebilir. Tarih : Ideal imalathanesi. . . huyu suyu belli olmayan mitoloji, sürülerin ve yalnizlarin taskinliklari. . . gerçekligi oldugu haliyle tsarlamanin reddi, ölümcül kurgu açligi. . . Fiiliyatimizin kaynagi, kendimizi zamanin merkezi, nedeni ve sonucu zannetmeye bilinçsizce meyilli olmamizdadir. Reflekslerimiz ve gururumuz, teskil ettigimiz et ve bilinç parçasini bir gezegene dönüstürür. Eger dünyadaki konumumuzu dogru olarak anlayabilseydik; eger kiyaslamak, yasamaktan ayrilmaz olsaydi, mevcudiyetimizin ufakliginin açiga çikmasi bizi ezerdi. Ama yasamak kendi boyutlarina karsi körlesmektir. . . Bütün fiiliyatimiz - soluk almaktan imparatorluklar ya da metafizik sistemler kurmaya kadar - kendi önemimiz hakkinda bir yanilsamadan , bilhassa da peygamberlik içgüdüsünden çiktigina göre, kendi hükümsüzlügünü dogru bir sekilde görmesi durumunda, ise yarar olmaya ve kendini kurtarici gibi göstermeye kim çalisirdi ki ? "Ideal"siz bir dünya, doktrinsiz bir can çekisme, yasamsiz bir ebediyet hasreti. . . Cennet. . . Fakat kendimizi oyalamaksizin bir saniye bile var olamazdik: Içimizdeki peygamber bizi kendi boslugumuzda ihya eden deli tarafimizdir. Ideal bir sekilde zihni açik, yani ideal sekilde normal insan, içindeki hiçlikten baska hiçbir seye tutunmamalidir. . . Onu isittigimi farzediyorum: "Amaçtan, bütün amaçlardan koparilmisim; arzularimin ve burukluklarimin sadece formülünü muhafaza ediyorum. Sonuca baglama edimine direndigim için ruhu yendim, tipki hayati da, onun içinde çözüm aramaktan dehsete kapilarak yendigim gibi. . . Insanin seyri - ne mide bulandirici sey ! Ask - iki tükürügün karsilasmasi. . . Bütün duygular mutlaklarini salgi bezlerinin sefilliginden alirlar. Asalet varolusun yadsinmasindadir, harap olmus manzarlara tepeden bakan bir tebessümdedir yalnizca. (Vaktiyle bir "benligim" vardi; artik sadece bir nesneyim. . . Yalnizligin bütün uyusturucularini tika basa aliyorum; dünyanin uyusturuculari bana benligimi unutturamayacak kadar haifitiler. Içimdeki peygamberi öldürmüs olduguma göre, nasil olur da insanlar arasinda hala bir yerim olabilir ki?) "

• Anasayfam Yap
• Sık Kullanılanlara Ekle
• Arkadaşına haber ver