Hoyratça kullandığın ve paramparça ettiğin bir yürek kaldı senden bana geriye.
Herzaman olduğu gibi , hep yaptığın gibi yine tek başımayım.
Tek farkla bu kez yokluğunlada tek başıma mücadeledeyim.
Hele birde hayatımda tek sevdiğim adamın yokluğunda kahrolurken onun ben yokkende mutlu olabileceğini düşünmek nekadar zor hiç düşündün mü?
Sen benden gittiğinden beri yapabildiğim tekşey hayata dair sadece ve mecburen nefes almak.
Birlikte dinlediğimiz şarkılara bile tahammülüm yok artık.
Ne hakkımız var bir şarkıya bukadar anlam yüklemeye. Seninleyken keyif aldığım herşey yokluğunda acı veriyor yüreğime ve ben bu yükün altında eziliyorum. Çaresizliğimi en iyi gözyaşlarımla anlatabiliyorken artık onlarda isyan ediyor bana.
Sensizliğe akmıyor artık bir damla bile.
Evet tüm bedenim isyanda yokluğundaki yüreğimin yangınına.
''Bölme bizi,aşkınla yanan bu kalbi yokluğunla ezme, yapma bunu bize'' deseydim KEŞKE...ama diyemedim.