Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne "O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin Demeyeceksin işte Yaşarsın çünkü Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki Çok sevmeyeceksin mesela, O daha az severse kırılırsın Ve zaten genellikle O daha az sever seni, Senin O'nu sevdiğinden Çok sevmezsen, çok acımazsın Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, Kartvizitini... Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin Senin değillermiş gibi davranacaksın Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın Çok eşyan olmayacak mesela evinde Paldır küldür yürüyebileceksin İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatılarin gökyüzüyle birleştigi yerleri sahipleneceksin Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları... Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak "O benim" diyeceksin Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin... Mesela gökkuşağı senin olacak İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın Mesela turuncuya, ya da pembeye Ya da cennete ait olacaksın Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmis gibi, Hem de hep senin kalacakmıs gibi hayat ilişik yasayacaksın Ucundan tutarak... ZAMANDA.... Bazen yaşamak ölmekten beter geliyor Yüreğin acıyla birlikte boşta kalıyor Şu kısa ömürde seneler boşa geçiyor İnsana yaşadığını sızılar hatırlatıyor Mutluluk kelimesi çok uzak kalıyor Sanki bu kelime hayal kurmamıza yarıyor Zamanla geçen her mevsim Değerli duygularımızı çalıyor İnsan kısa bir süre isyan ediyor Zamanla agresif biri olup çıkıyor Yaş ilerleyince sanki pes etmişcesine Alev alev yanan yürek duruluyor Artık insan geçmişle yaşamaya başlıyor Ve sona yaklaştığını gittikçe anlıyor Hayatımı düzeltebilir miyim diye sorular yok artık Çünkü her insan bu şekilde koybolup gidiyor Yaşadıkların senden sonraki insanlara Öykü olmaktan başka bir işe yaramıyor Her yeninin gelmesinde Eskilerin unutulması gibi O da unutulup gidiyor