bir hançer gibi saplandın zihnimin en uç köşelerine
atamıyordum varlıgını içimden hafif bir titreyiş
kalbim çirkin sorular soruyor
süalleri almaksızın atmalıydım içimden yoksa sonsuza dekmi?
nevarsa yaşadim öldüm son bir defa daha seslendim
hüzünlü bir gülüş ve kahkahalarım
son defa suladım penceremdeki çiçeklerimi
artık başka zihinleri kurcalamayı bi kenara bıraktım
kendi zihnimi aramaya koyuldum
yak sigaramı sönmeyen ateşim
hiç kimse bilmedi bilemedi
neden öldügümü halkbükü tahmin edemediler
ruhumu azraile satacagımı
artık yoktum bir boşluk ve kücük ve
kap kara bir karanlık
elveda ciğlıklarımın arkasında yok oluşlarımın
nefreti hiç sevmezdim olmadık zamanlarda
oruspu gülüşlerin kahkahaların altında ağlarken
elveda