Yil 1982'da dünyaya gelen bu insan bir kiz cocugu...
Adi Aysa... O günden beri yasamaya devam etmekte...

Aysa, yasamini dogdugundan beri onun vatani haline gelen gurbet dedigimiz yerde sürdürür. Pek cok ülke yi dolasir ve olgun bir meyve olarak tekrar dogdugu yere geri döner. Aile'siyle birlikte oturuyor simdi baskent de...

Farkli kültürleri ve farkli insanlari tanima sansina sahip oldugu icin, bütün insanlari kardes olarak degerlendirir ve dünya vatandasi oldugunu düsünür... Bu mavi gezegen bizim gezegenimizdir der;
"O köy bizim köyümüzdür" der gibi...

Bunun ötesinde seyahat etmeyi, gezmeyi, dolasmayi, alis veris yapmayi, dans etmeyi,gitar calmayi, voleybol ve basket oynamayi, yüzmeyi, müzik dinlemeyi, duygularini nazim ve nesir seklinde kaleme almayi, resim yapmayi, arastirmayi, denizi, rüzgari, yagmuru ve özelliklede özgürlügü cok seven bu cocuk ruhlununmerak etmedigi hic bir sey yok gibidir...

Simdi ise tüm meraki baliklarinin üzerinde :)
Zira yasamla ilgili her sey, yasamin olusumu ve gelisimi icin gerekli oldugundan ötürü vardir ve bunlari tanimaya calisman, yasami anlayabilmek icin kacinilmaz oldugu kadar, zevklidir de... Insan özüyle uyum icerisinde oldugu müddetce yasamdan zevk alir, diye düsünür... Yasamayi ve dogayi cok sevdigi icindir ki, oldukca dinamik ve enerji doludur...

Ve devam eder:
"Acan güle bir bak, onu neden seversin?
Kosup oynayan bir kedi yavrusunu annesinin yaladigini görünce,
neler hissedersin?
Baharda kizila bürünmüs bir gelincik tarlasi icini neden böyle isitir?
Kücük bir bebegin aglamasi yüregini neden böyle sizlatir?
Cicek acmis bir badem agaci icini neden yasama sevinciyle doldurur?
Sicak bir yudum kahvedeki lezzetten neden vazgecemezsin?
Yemekten sonra yaktigin sigarandan cigerlerine dolan ilk nefes
neden böyle huzur verir?
Ictigin bir bardak soguk su neden böyle ferahlatir?
Sabah dalindan koparip yedigin kirazin tadi neden hala damaklarindadir?"

Ve birden dudaklarinda bir tebessümle gözleri dolar, sesi titrer...... ve yutkunarak uzaklara dalip gider...

Her insanin kendi basina bir dünya oldugunu bildigi icin, o da kendini kendi dünyasinda bulmaya calisiyor iste...
Bakalim bu ugras onu nerelere götürecek...

Bazen bir anin dahi sayfalarca anlatilabildigini düsünürsek, yasanilanlarin ve bu uzun senelerin bir sayfaya sigdirilamayacagini cok iyi anlayabiliriz.
Bir canli, ve özelliklede bir insan, öyle bir deryadir ki, onu bir kac sözcüge sigdirmaya calismak o dünyaya kapimizi kapatmis olmamiz anlamina gelir...

Yasayan bir varlik, sürekli degisim halindedir...
Dünkü benin bugünkü ben olmasi mümkün müdür...?
Birakin dünü bir saniye önceki benle,
bir saniye sonraki ben bile öylesine farklidir ki...
Beraber yasadigimiz ve tanidigimizi sandigimiz insanlari ne kadar taniriz dersiniz?
Ya kendimizi, kendimizi tanidigimizi söyleyebilir miyiz?
Ben söyleyemem! Ama bu sorun degil zaten...

Güzel olan, heyecan uyandiran ve her yeni güne büyük bir merak ve sevincle baslamama neden olan sey, o günkü beni ve icinde bulundugum evreni yasayabilecek olmamdan kaynaklanir...

Yasama sevinciniz, her ne olursa olsun, yüreklerinizden asla silinmesin... Yasamayi bildigimiz oranda ölmeyi de bilecegimizi unutmamaliyiz...

Ölüm... Yasadigimiz sürece bize yasamin degerini hissettirmesi acisindan gerekli ve yerinde bir degisimdir aslinda... Yasami sevmek, ölümü sevmek gibidir... Sevgi ise, her seyi icerir...

Var olan, önünüzde sakli sevgiyi yasayabilmeniz ve yasatabilmeniz dilegiyle...